Biopaliwa stanowią wszystkie paliwa wytworzone z biomasy organicznej. Biomasą mogą być materie roślinne oraz zwierzęce (koniecznie ulegającej biodegradacji), a także wszelkie produkty przemiany materii. Biopaliwa mogą być produkowane z np. nawozu bydła domowego. Dlatego występuje bardzo wiele rodzajów biopaliw. Są one również podzielone na stan: biopaliwa gazowe, biopaliwa ciekłe i biopaliwa stałe.
Biopaliwa są w pełni odnawialne, ponieważ biomasa uznawana jest za odnawialne źródło energii. Biopaliwa są nośnikami energii odnawialnej przez co jej stosowanie powinno być polecane przez rządy państw. Biopaliwa odmiennie od węgla kamiennego, węgla brunatnego, gazu ziemnego, paliw jądrowych czy paliw otrzymywanych z ropy naftowej są odnawialne, czyli teoretycznie nigdy się nie skończą.
W Europie biopaliwa pozyskiwane są głównie z lnu i rzepaku, czyli z olei roślinnych. W Stanach Zjednoczonych do produkcji biopaliw stosuje się kukurydzę (olej kukurydziany) i soje (olej roślinny). Jednak ze względu na to, że idealnym surowcem do produkcji biopaliw jest większość odpadów przemysłowych i rolniczych również z tego tworzy się biopaliwa.
Ciekawostka
W 1600 Simon Stevin, holenderski matematyk (zwany Stevinusem) zbudował żaglowiec na kołach, tzw. żaglowóz. Wykonał go na zamówienie księcia Maurycego Orańskiego, hrabiego Nassau, wybitnego wodza Niderlandów. Żaglowóz Stevina składał się z długiego czterokołowego podwozia, centralnie osadzonego masztu żaglowego i małego masztu pomocniczego. Kierowanie owym wehikułem odbywało się za pomocą tylnej osi. Mógł pomieścić około 28 osób. Podobno na twardych piaszczystych plażach Holandii w okolicach Scheveningen (obecnie dzielnicy Hagi, znane z eleganckiego kąpieliska) osiągał szybkość 15 mil, czyli około 24 km/h.
Pierwsza próba – jak opisał to znany historyk motoryzacji Witold Rychter – zakończyła się wypadkiem z powodu silnego podmuchu bocznego wiatru. Jednakże po poprawieniu konstrukcji, wprowadzeniu dodatkowego balastu, dokonaniu dokładniejszych matematycznych obliczeń, pojazd został poprawiony i doskonale się sprawował. Co więcej, Stevin uruchomił regularne przewozy pasażerskie między Scheveningen a Petten. Uzyskiwał niespotykaną wówczas szybkość około 34 km/h, pokonując drogę o długości około 68 km w dwie godziny.